Lieve broeders en zusters,

Laat u me toe u vandaag iets persoonlijks mede te delen. Vorige week vrijdag 25 januari 2019 om 9.45 uur kreeg ik een gemiste oproep, een minuut later heb ik hem kunnen antwoorden.

Aan de lijn was een medepriester en vertegenwoordiger van het Generaal Kapittel van de congregatie van de Mission Society of the Philippines. Van 14 t/m 25 januari 2019 had het Generaal Kapittel van de MSP plaatsgevonden. Hij informeerde mij dat ik gekozen was als lid van het Generaal Bestuur van de congregatie. En hij wilde horen of ik mijn ‘ja-woord’ via hem aan de Kapittel gedelegeerden zou geven. Een oefening van mijn gelofte van gehoorzaamheid werd gevraagd en ik heb mijn ‘ja-woord’ ook gegeven. Hij gaf me de instructie om die informatie voor mijzelf te bewaren tot de verkiezingen voor andere bestuursleden klaar waren, en tot er een officiële aankondiging via de juiste kanalen plaats had gevonden. Een dag later kwam die officiële aankondiging. En in een gesprek met de nieuwe generale overste liet die mij weten dat ik benoemd wordt tot Secretaris Generaal van de congregatie, zijn directe assistent, de derde man van de orde zo te zeggen.

Dus met veel pijn in mijn hart deel ik mede dat het einde van mijn tijd als jullie pastoor snel nadert. Ik ben teruggeroepen om naar de Filipijnen te gaan. In de constitutie van de congregatie staat geschreven dat wij onze nieuwe functie binnen 30 dagen na de verkiezingen zullen gaan oefenen. Ik heb uitgelegd aan de overste dat het heel moeilijk is om op zo’n korte tijd weg te gaan. Gelukkig heb ik hem kunnen overtuigen en met zijn toestemming heb ik een uitstel gekregen zodat ik tot eind juni 2019 in Nederland mag blijven, dat is vijf maanden vanaf nu.

Ik vraag u om vergeving voor dit bericht van mij. Dezelfde boodschap gaf ik ook aan de bisschop mgr. Harrie Smeets, die deze mededeling ook jammer heeft gevonden, maar deze aanvaard heeft met wijsheid en begrip voor de situatie wetend dat hij een paar maanden geleden bijna hetzelfde ja-woord heeft gesproken. Zijn advies is zo snel mogelijk dit bericht bekend te maken.

Ik heb een heel dubbel gevoel deze laatste dagen. Vanaf vrijdag vorige week gaat mijn leven op een hoge snelheid, met de verschillende gesprekken die moeten plaatsvinden: aan mijn verschillende oversten de boodschap mededelen, met name de bisschop, de vicaris van de missie, de vicaris generaal, de Deken, werkcollega’s, geestelijk begeleiders, en natuurlijk mijn vrienden en familie. Van de ene kant is er een gevoel van vreugde dat je op een heel jonge leeftijd deze taak wordt toevertrouwd, en van de andere kant het gevoel van groot verdriet dat ik langzaam afscheid zal nemen van de missie, aan mij toevertrouwd in de parochiefederatie Tegelen-Steyl-Belfeld en het missiesecretariaat van het Bisdom Roermond. Wij hebben zo veel gedeeld de laatste twee jaar en twee maanden dat ik hier ben.

Wat gaat er nu gebeuren?

  1. Wij zullen bidden voor een goede opvolger… een priester die een goede herder is naar het voorbeeld van de Goede Herder, Jezus.
  2. Ik mag nog met Gods zegen, het seizoen van de eerste heilige communie, vormsel, vastentijd en pasen, hier in de parochies meemaken, en hopelijk met Gods hulp goed afsluiten.
  3. Ik zal mijn laatste mis als jullie herder vieren in het weekend van 22 en 23 juni 2019, sacramentsdag, met een afsluiting de zegen geven met het allerheiligste.
  4. Op God vertrouwen dat dit allemaal tot een goed einde zal komen. Dat hij altijd goed voor ons zal zorgen. Ik keek naar de lijst van verschillende pastores van 1348 tot nu toe. God is altijd trouw. Dat hij altijd voor ons heeft gezorgd.

Op de dag dat ik het nieuws aan de bisschop bekend heb gemaakt, dinsdag 29 januari, vierde ik eerst ’s morgens de mis. Ik was zeer verbaasd over de lezingen… eerste lezing, antwoord psalm, en evangelie: “Ik ben gekomen, God, om uw wil te doen.” “Ja, ik kom, om uw wil te doen” “Jezus zegt, ‘Ziehier mijn moeder en mijn broeders. Want mijn broeder en mijn zuster en mijn moeder zijn zij, die de wil van God volbrengen.” Respectievelijk. Ik begrijp soms niet de manier of de weg van de Heer. Maar zo’n duidelijke boodschap van boven die niet gepland is, is wel frappant.

En de bezinning van de Heilige Franciscus van Sales op die dag luidt: “Er is bovendien een wil naar welbehagen van God, welke we in alle gebeurtenissen moeten beschouwen. Ik bedoel in alles wat ons gebeurt: in ziekte, in dood, in lijden, in troost, in alle tegenspoed en voorspoed, kortom in alle dingen die niet voorzien zijn. En wij moeten altijd bereid zijn om ons in alle omstandigheden te onderwerpen aan deze wil van God, in alle aangename en onaangename zaken, in het lijden als ook in de troost, in de dood als ook in het leven, en in alles wat duidelijk niet tegen de meegedeelde wil van God is, want die gaat altijd voor.”[i]

Ik ga terug naar mijn antwoord toen mij gevraagd werd om de benoeming als jullie pastoor te aanvaarden. Voordat ik mijn ja-woord gezegd heb, heb ik een verbond met de Heer gesloten. Als ik niet “Ik hou van u kan zeggen,” zal ik de benoeming niet aanvaarden. Want ik was bang dat ik mijn hart niet volledig kon geven aan de nobele taak om jullie pastoor te zijn. Ik wil vrij zijn om lief te hebben, wat er ook met mij zal gebeuren. Na een moeilijke gesprek heb ik dat kunnen zeggen. Elke dag is mijn gebed dat de parochie zal groeien in geloof, hoop en liefde[ii], mijn programma en gids als jullie pastoor zijn deze drie theologische deugden. De liefde van de Heer heeft mij ondersteund in de tijd dat ik hier ben. En ik heb ook niet gepland dat de tweede lezing van vandaag ook dezelfde is van mijn programma…

Ik zeg sorry. Ik dank u. Ik hou van jullie! – Pastoor Marc Calo, MSP, 2-2-2019.

[i] https://dagelijksevangelie.org/NL/gospel/2019-01-29

[ii] https://dagelijksevangelie.org/NL/gospel/2019-02-03